Mijn leesautobiografie

Mijn interesse in boeken is begonnen door mijn moeke. Als klein meisje was ik vaak bij haar wanneer mijn ouders gingen werken. Mijn moeke zorgde er altijd voor dat ze veel met me bezig was en me dingen bijleerde. Bijna elke keer las ze meerdere verhalen voor omdat ik dat zo leuk vond. Ze had een hele kast vol sprookjesboeken en boeken van Tiny en Pingu. 

Al die verhalen heb ik zo vaak gehoord dat ik de meeste nu waarschijnlijk nog wel ken. Af en toe lees ik er nu zelf nog eens eentje van als ik bij haar ben en denk ik terug aan mijn tijd als zorgeloos, vrolijk kleutertje. Het eerste boek dat ik me kan herinneren is dat van “De drie biggetjes”. Het was een 3D boekje waarvan je de voor- en achterkant aan elkaar kon knopen zodat je niet moet bladeren tijdens het lezen maar het boekje moet ronddraaien. Dat verhaaltje kende ik na een tijdje van buiten waardoor ik het zelfs letterlijk kon navertellen en mijn moeke verbeterde als ze iets fout las.

Toen ik naar het eerste leerjaar mocht was het eindelijk zover, ik ging zelf leren lezen. In die periode had ik genoeg sprookjes gehad en kreeg ik elke maand met de post een boek van Barbie en Disney. 
Ik keek elke keer weer uit naar het nieuwe verhaal. In het begin waren deze nog te moeilijk en werden ze voorgelezen maar na goed oefenen op school kon ik ze zelf beginnen lezen. Mijn boeken van Barbie staan nog steeds op mijn bureau en lees ik voor aan mijn kleinste nichtjes. In de lagere school heb ik ook steeds de Vlaamse filmpjes en de boekentoppers besteld. 
Daardoor heb ik ook mijn eerste lievelingsboek leren kennen, “Blauwe plekken” van Anke de Vries. Het verhaal gaat over een meisje dat mishandeld wordt door haar moeder. Over dit boek heb ik dan ook mijn eerste boekbespreking gehouden.

Ondertussen ging ik al naar de middelbare school en zat ik in mijn periode van de typische meisjesboeken. De boekenreeksen “Dat heb ik weer” van Carry Slee en “Hoe overleef ik …” van Francine Oomen waren dan ook mijn favoriete leesvoer. Ook in diezelfde tijd ontdekte ik de strips van Jommeke op zolder die mijn mama in haar jeugdjaren verzamelde. Er zaten zelfs nog zwart-witte exemplaren in. Ondertussen vind ik deze strips te kinderachtig en lees ik al een paar jaar “De Kiekeboes” omdat ik de avonturen van het personage Fanny geweldig vind.

Sinds anderhalf jaar lees ik die typische meisjesboeken niet meer omdat ik vind dat ze sterk op elkaar lijken en de verhaallijn vaak voorspelbaar is. Tot dan wilde ik enkel boeken lezen waarin realistische personages en gebeurtenissen voorkwamen. 

Het eerste boek dat ik las waarin dit niet het geval was, was “Twilight”. Het ging over vampiers en ik was meteen verkocht. Sindsdien heb ik al meer boeken van dat genre gelezen. Afgelopen zomer heb ik een vierdelige boekenreeks gelezen van Aprilynne Pike. Ik ben er helemaal weg van en vind het jammer dat er geen vervolg op “Wings”, “Spells”, “Illusions” en “Destiny” komt. De reeks gaat over een elfje dat in de mensenwereld is opgegroeid en dat net heeft ontdekt. Ze moet onder de schoolvakanties naar de elfenschool waar de studies nog moeilijker zijn. Uiteindelijk moet ze kiezen tussen de mensen- en elfenwereld.

Het laatste boek dat ik gelezen heb, is “Het ongeluk” van Krystyna Kuhn. Het is het tweede boek van een reeks waarvan er ondertussen al vijf verschenen zijn. Het is een verslavende mysterythrillerserie over een hogeschool in een afgelegen vallei voor hoogbegaafde leerlingen. De eerste twee boeken van de reeks staan in mijn eigen boekenkast en heb ik meteen na elkaar gelezen. Nu zit ik al een week zonder boek omdat het derde deel uitgeleend is in de bibliotheek. Over een paar weken is het boek normaal terug en kan ik eindelijk verder lezen om zo dichter bij de ontknoping van de reeks te komen.

Ik praat geregeld met vriendinnen over de boeken die we gelezen hebben en welke echte aanraders zijn. Op die manier heb ik enkele goede schrijfsters leren kennen. Het gebeurt ook wel eens dat we toevallig hetzelfde boek aan het lezen zijn. Het is leuk om dan over de inhoud te kunnen praten maar we verklappen elkaar nooit het slot van het verhaal.

Ik lees het liefst ’s avonds voor ik ga slapen in bed omdat dat het enige moment is dat ik echt rust heb. Het gevaar is dan wel dat ik soms te lang blijf lezen als het spannend is waardoor ik te laat ga slapen. Maar een goed boek is voor mij de beste afsluiter van de dag.