Haruki Murakami - Norwegian Wood

Haruki Murakami

Norwegian Wood is de bestseller van Haruki Murakami en was vooral populair bij Japanse jongeren. Het verscheen in 1987 in Japan. Sindsdien gingen er al miljoenen exemplaren van over de toonbank. Het boek werd genoemd naar een liedje van The Beatles. Het liedje past dan ook perfect bij het verhaal. De eerste regel van het liedje gaat als volgt: "I once had a girl, or should I say: she once had me". Dit beschrijft meteen de aparte relatie van Watanabe en Naoko, waarrond het hele verhaal voornamelijk draait. Verwacht geen typisch liefdesverhaal want dat is het zeker niet. Naast deze onmogelijke liefde komen ook thema's zoals de zoektocht naar volwassenheid en het omgaan met dood, verlies en rouw aan bod.

Het boek sprak me aan omdat deze thema's dicht bij de leefwereld van jongeren liggen. Ook de illustratie op het omslag trok me aan omdat ik Aziatische culturen zeer interessant vind. Het eerste hoofdstuk was een mysterieuze flashback die mijn nieuwsgierigheid onmiddellijk had opgewekt. Spijtig genoeg verdween dit positieve gevoel naarmate het verhaal vorderde.

Naar mijn mening is Murakami een meester in het beschrijven van zijn fantasieën. Zijn taalgebruik is zo beeldend dat je je alles tot in het detail kan voorstellen. Dit heeft zowel voor- als nadelen. Het voornaamste nadeel is dat hij probeert om gebeurtenissen zo uitgebreid te beschrijven waardoor het soms lijkt alsof het verhaal blijft stilstaan. Dit had als gevolg dat ik me na een tijdje door het boek moest slepen. Op zich waren er geen echt slechte gedeelten, maar de negatieve gebeurtenissen die elkaar opvolgden maakten het verhaal eentonig.

Een voordeel van deze beschrijvingen is dat alles heel 'echt' op je overkomt. De personages worden bijvoorbeeld heel goed weergegeven. Ze worden niet als perfecte wezens voorgesteld maar als personen van 'vlees en bloed', onvoorspelbaar en elk met zijn eigen afwijkingen of problemen.

Watanabe was het personage dat me het meest aantrok. Hij zat in zijn eigen wereldje, net zoals de meeste andere personages. Zijn kijk op de wereld en manier van omgaan met de buitenwereld vond ik zeer fascinerend. Watanabe is een echte denker en twijfelaar. Hij moet dan ook moeilijke keuzes maken. Uiteindelijk komt het erop neer dat hij moet kiezen tussen twee meisjes, Naoko en Midori. Ik zou heel graag willen weten wat er gebeurd was als hij op dit punt een andere beslissing had genomen.

Het einde van het verhaal zou je een open einde kunnen noemen. Het geeft een verwarrende indruk en je blijft als lezer toch nog met enkele vragen zitten. Ik zou het bijvoorbeeld leuk hebben gevonden als ik zou weten hoe Watanabes toekomst eruitziet, of zijn problemen echt allemaal zijn opgelost en of hij gelukkig wordt met zijn vriendinnetje.

Wat me het meest is bijgebleven van het boek zijn de prachtige zinnetjes of stukjes tekst die heel mooi verwoord zijn en waarin de eenvoudige waarheid zit. Het stukje dat het meest indruk op me gemaakt heeft zal ik hier citeren. 

"Geen enkele waarheid kan het verdriet om het verlies van een dierbare helen. Geen enkele waarheid, geen enkele oprechtheid, geen enkele kracht, geen enkele vriendelijkheid kan dit verdriet helen. We kunnen het verdriet over ons heen laten komen en er iets van leren, maar wat we ervan geleerd hebben zal bij het volgende onverhoopte verdriet geen enkel nut hebben."

Uit dit alles besluit ik dat Norwegian Wood  geen echte aanrader is. Ik begrijp niet waarom dit een bestseller is in Japan. Misschien omdat hun cultuur erg verschilt van de onze? Indien je toch zin hebt gekregen om het boek te lezen hou ik je toch niet tegen want Haruki Murakami is buitengewoon goed in het verwoorden van gevoelens en het beschrijven van de werkelijkheid.